مزه زمان

بعضی فکرا هست که نمیتونم راجع بهش با دیگران حرف بزنم البته فکر میکنم که دیگران هم همینطوری باشن، یعنی اون فکرا و حسا براشون بوجود میاد ولی هرگز راجع بهشون با کسی حرف نمیزنن، در مورد دلیل حرف نزدن دیگران نمیدونم ولی راجع به خودم فکر میکنم یجور ترس از عکس العمل دیگران و سرزنش اونا باشه، شایدم فکر میکنم اگه افکارم رو به زبون بیارم توی اتفاق افتادن حوادث زندگیم تاثیر منفی میذاره، هرچی که باشه اون افکار همیشه بامنن و اذیتم میکنن، البته اون چیزی باعث اذیتم میشه شدت واقعی بودن اونهاست نه خیالاتی شدن خودم. افکاری که اونقدر واقعی ان که نمیشه ازشون فرار کرد